Επιδαύρια '26: Τι περιμένουμε
20/6/26 Εθνική Λυρική Σκηνή Κερουμπίνι Μήδεια Αναβίωση σκην. Μινωτή
Η παράσταση της Μήδειας του Κερουμπίνι είναι
αναμφισβήτητα το πιο σημαντικό γεγονός στο φετινό φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου. Η
παράσταση αναβιώνει την παράσταση που είχε δοθεί το 1961 με πρωταγωνίστρια στην
επίδαυρο τη Μαρία Κάλλας που γνώρισε ένα θρίαμβο. Η Κάλλας είχε τραγουδήσει και
την προηγούμενη χρόνια το 1960 στην Επίδαυρο την Νόρμα του Bellini αλλά η
Μήδεια έμεινε ιστορική χάρις και στους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης.
Στη σκηνοθεσία ήταν ο Μινωτής, στα σκηνικά ήταν ο Τσαρούχης. Η Κάλας είχε
πρωτοερμηνεύσει την Μήδεια από τα 1953 και καθώς της ταίριαξε την ενέταξε στο
ρεπερτόριό της. Έτσι δεν ήταν καθόλου έκπληξη που 8 χρόνια αργότερα από την
ερμηνεία της στην Επίδαυρο την επέλεξε ο Παζολίνι για να ερμηνεύσει την Μήδεια
στην ομώνυμη ταινία του. Μία ταινία που κατα γενική ομολογία είναι πεντάστερη.
Άψογη από κάθε άποψη και η Κάλλας χωρίς να τραγουδάει έδωσε μία εκφραστικότατη,
ιστορική Μήδεια.
Η παράσταση φέτος αναβιώνει αυτήν την παράσταση
του 61 με πρωταγωνίστρια την Άννα Πιρότσι μία δραματική κολορατούρα σοπράνο.
Ενδεχομένως δεν είναι Κάλλας όμως είναι μία εξαιρετική σοπράνο που έχει
τραγουδήσει στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα με εξαιρετικούς συμπρωταγωνιστές π.χ
Placido Domingo
Θα είναι μία παράσταση αντάξια του χώρου και οι προβλέψεις
μας -χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο σφάλματος-είναι πως θα είναι εξαιρετική από
κάθε άποψη και είναι κρίμα που θα γίνει μόνο για ένα βράδυ γιατί δεν θα
καταφέρουν να τη δουν όλοι όσοι θα ήθελαν να την δουν. Όσοι μπορείτε μη τη χάσετε!
10/7/26, 11/7/26 Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας «Ιβάν Βάζοφ» – Γιάβορ Γκάρντεφ Ευριπίδη Βάκχες Με τους The Tiger Lillies
Στις Βάκχες του Ευριπίδη το μεγάλο ερωτηματικό είναι η συνύπαρξη 2 ετερόκλητων στοιχείων: από τη μία το Εθνικό θέατρο της Βουλγαρίας σε σκηνοθεσία Γιάβορ Γκάρντεφ που υπόσχεται να δώσει πολιτική χρoιά ταυτόχρονα με την ψυχολογία και από την άλλη οι Tiger Lilies. Δυο ετερόκλιτα στοιχεία που αναρωτιόμαστε πώς θα μπορέσουν να συνυπάρξουν και πως θα μπορεί να γίνει μία αρμονική συνεργασία ανάμεσά τους. Είμαστε περίεργοι για το τι θα συμβεί. Είναι ένα περίεργο πείραμα που ακούγεται απολύτως παράτολμο. Δεν μπορεί κανείς να προβλέψει τίποτα και η περιέργεια μας φουντώνει.
3/7/26, 4/7/26 Αισχύλου Πέρσες σκην. Χρήστος Θεοδωρίδης
Οι Πέρσες του Αισχύλου ειδικά φέτος είναι ένα απόλυτα επίκαιρο έργο. Ο χορός αποτελείται
από Πέρσες, γέροντες της αυλής του βασιλέα της Περσίας Ξέρξη και περιμένουν τον
αγγελιοφόρο που θα φέρει τα νέα από την Ελλάδα σε σχέση με την εκστρατεία του
Μεγάλου βασιλεα. Ο αγγελιοφόρος έρχεται και τα μαντάτα είναι άσχημα.
Αναγγέλλεται ο ένας μετά τον άλλον ο θάνατος όλων των σημαντικών στρατηγών της
Περσίας. Εδώ προφανώς για κάθε σκηνοθέτη που θα ανέβαζε φέτος στην παράσταση
είναι μεγάλος ο πειρασμός να αντικαταστήσει τα αρχαία ονόματα με τα ονόματα των
σύγχρονων ιρανών αξιωματούχων που τον έναν μετά τον άλλον σκότωναν ισραηλινοί
και αμερικάνοι που τελικά κατέληξαν σε σημείο σχεδόν να μην έχουν κάποιον από
το Ιραν για να διαπραγματευτούν την ειρήνη. Δεν ξέρουμε αν ο Χρήστος Θεοδωρίδης
θα ενδώσει σε κάποιο τέτοιο πειρασμό ξέρουμε όμως ότι θα δημιουργήσει μία
παράσταση ρεπορτάζ πολέμου. Είναι μία δύσκολη με τη συγκεκριμένη πολιτική
συγκυρία παράσταση που μπορεί είτε να ενθουσιάσει είτε να απογοητεύσει δεν
έχουμε πολλά δείγματα δουλειάς από το συγκεκριμένο σκηνοθέτη δεν μπορούμε να
ξέρουμε ούτε πως θα τη δώσει πέρα από το ντοκυμαντερίστικο χαρακτήρα για τον
οποίον έχει μιλήσει, αλλά πάντως (λόγω του θέματός της) είναι σίγουρα μία
πολυαναμενόμενη παράσταση. Στα συν το
εξαιρετικό καστ που στο ρόλο του Δαρείου είναι ο Καταλειφός, στο ρόλο της
Άτοσσας η Πρωτόπαππα, και στου Ξέρξη ο Ροΐλος. Σἰγουρα αυτή η
παρασταση θα είναι στα συν των φετινών Επιδαυρίων. Δείτε την!
17/7/26, 18/7/26 Εθνικό Θέατρο – Δημήτρης Καραντζάς Ευριπίδη Άλκηστις
Σε αυτή την παράσταση τα πάντα είναι απολύτως προβλέψιμα: ο Καρατζάς εδώ και αρκετά χρόνια βαδίζει πάνω στο ίδιο μονοπάτι ανεβάζοντας αρχαία δράματα με τον απολύτως λανθασμένο τρόπο. Στο αρχαίο δράμα το χαρακτηριστικό είναι η μέθεξη του θεατή που έτσι θα οδηγηθεί στην κάθαρση. Ο Καρατζάς προσπαθεί να πετύχει το απολύτως αντίθετο: την αποστασιοποίηση του θεατή χρησιμοποιώντας τα ίδια κάθε φορά τερτίπια: την αφήγηση για παράδειγμα αντί για το δράμα σε μία παράσταση που οφείλει να κυριαρχήσει το δράμα, (η πράξη) και όχι η αφήγηση της πράξης. Χρησιμοποιεί πολλούς διαφορετικούς ηθοποιούς για τον ίδιο ρόλο και οι θεατές χάνουν τα αυγά και τα πασχάλια. Όλοι οι ηθοποιοί παραμένουν συνεχώς επάνω στη σκηνή αντίθετα από ό,τι συνέβαινε στις παραστάσεις της κλασικής εποχής που ζούσαν οι ποιητές. Φανταζόμαστε ότι θα συνεχίσει να κάνει το ίδιο δεν υπάρχει κάποιο δείγμα που να το διαφοροποιεί. Πόσο μάλλον καθώς το συγκεκριμένο έργο είναι από τα δυσκολότερα του Ευριπίδη και που πιθανόν να απηχεί προσωπικές εμπειρίες του ποιητή και για αυτό το λόγο υπάρχει το ειρωνικό στοιχείο. Αρκετοί σκηνοθέτες αυτό το ειρωνικό στοιχείο το εκλαμβάνουν λάθος και το δίνουν με κωμικό τρόπο π.χ για παράδειγμα ο brutal χαρακτήρας του Ηρακλή αποδίδεται συχνά με κωμικό τρόπο. Ο σκηνοθέτης χρειάζεται να είναι τρομερά έμπειρος και να ισορροπήσει ανάμεσα στην ειρωνεία και το δράμα, δεν προβλέπουμε όμως ότι ο Καρατζάς θα καταφέρει να το πετύχει αυτό όπως δεν έχει επιτύχει σχεδόν στις περισσότερες παραστάσεις. Να σημειώσουμε άλλωστε πως αρχικά ο Καρατζάς ξεκίνησε να σπουδάζει δημοσιογραφία και η συγκυρίες το έφεραν να μεταπηδήσει στη σκηνοθεσία. Και ενώ από την αρχή έδειξε τα συγκεκριμένα δείγματα δουλειάς παρ´ όλα αυτά υπήρξαν και υπάρχουνπολύ σημαντικοί οργανισμοί που εξακολουθούσαν να τον εμπιστεύονται. Σύμφωνα με αυτά που έχουμε δει στο παρελθόν σε σκηνοθεσίες του θα είναι μία παράσταση που μας αφήνει παντελώς αδιάφορους και προβλέπουμε πολλοί θεατές να διαμαρτύρονται κατά τη διάρκεια της. Μακάρι να έχει αλλάξει ρότα αλλά οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο είναι λίγες.
24/7/26,25/7/26 Νίκος Καραθάνος Ειρήνη Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη
Ο Νίκος Καραθάνος έχει το (με θετική έννοια) ψώνιο στις σκηνοθεσίες του, ιδιαίτερα στο αρχαίο ελληνικό δράμα, να κάνει κάτι διαφορετικό και εντυπωσιακό. Αυτό είναι σχετικά θεμιτό και σε κάποιο βαθμό οι παραστάσεις του παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία χωρίς όμως να λείπουν κάποιες αστοχίες. Έχει προσπαθήσει κυρίως σε έργα του Αριστοφάνη. Οι Όρνιθες που είχαμε δει είχαν ωραία εικαστικά στοιχεία και βατές ερμηνείες παρ´ όλο που δεν μπόρεσε να ξεφύγει από κάποια προβλήματα του έργου που το καθιστούσαν κουραστικό. Η Ειρήνη που ανεβάζει φέτος έχει το επίκαιρο στοιχείο, προβλέπουμε ότι και πάλι εικαστικά θα έχει ενδιαφέρον, οι ερμηνείες ελπίζουμε πως δεν θα απογοητεύσουν και το ενδιαφέρον που περιμένουμε είναι επίσης η μουσική του Φοίβου Δεληβοριά. Είναι μία από τις παραστάσεις που περιμένουμε χωρίς όμως να φανταζόμαστε ότι θα μας καταπλήξει. Αλλά πάντως μια επί-σκεψη δεν αρκεί χρειάζονται περισσότερες γιατί αρκετά και τα θέματα που θέτει για σκέψη επ’ αυτών.
31/7/26, 1/8/26 Εθνικό Θέατρο – Ελένη Ευθυμίου Ευριπίδη Τρωάδες
Οι Τρωάδες είναι η δεύτερη παράσταση του εθνικού και αυτή είναι με πιο βατά στοιχεία ιδιαίτερα σε ερμηνείες που περιμένουμε ότι θα είναι αρκετά καλές. Η σκηνοθεσία είναι άγνωστο αν θα ανταποκριθεί στο συγκεκριμένο δράμα καθώς η σκηνοθέτης δεν έχει δοκιμαστεί αρκετά. Δεν θα τη χαρακτηρίζαμε σαν μία από τις πολυαναμενόμενες παραστάσεις, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά που πηγάζουν από τη σχηνοθεσία συγκεκριμένα σε τι θα δοθεί βάρος, πόσο και ποιας μορφής πολιτικό θα είναι, πώς θα είναι τα σκηνικά και τα κοστούμια... Περιμένουμε τις ερμηνείες του Ξάφη αλλά κυρίως της Λυδίας Φωτοπούλου ως Εκάβη.
7/8/26, 8/8/26 Alan Lucien Øyen Αντιγόνη Εμπνευσμένο από το έργο του Σοφοκλή
Εδώ ο ίδιος ο σκηνοθέτης δηλώνει δεν θα δούμε την Αντιγόνη αλλά ένα έργο εμπνευσμένο από την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Μετά το πείραμα πριν λίγα χρόνια του Tiago Rodriguez που ανέβασε μία Εκάβη που δεν ήταν η Εκάβη του Ευριπίδη αλλά ένα κείμενο του σκηνοθέτη. Η γραφή όμως του Rodriguez ήταν καταπληκτική και ανάλογη σε ύφος, θεματολογία και ποιότητα με την Εκάβη του αρχαίου τραγικού και μοιραία καταχειροκροτήθηκε. Ήταν μία παράσταση που θα τη θυμόμαστε για χρόνια με πολλά θετικά πρόσημα. Μας είχε εκπλήξει, μας είχε ενθουσιάσει, έχει μείνει στη μνήμη μας. Αυτή όμως θα ειναι χοροθέατρο. Ο Øyen ήταν στην ομάδα της Πινα Μπαους. Το χοροθέατρο ταιριάζει στην Αντιγόνη; Ποια στοιχεία από το αρχαίο δράμα θα κρατήσει; Και να ποιο θα είναι το στοίχημα: Αν με ευρήματα κινησιολογικά τονίσει τα σημαντικά σημεία του έργου όπως είχε κάνει ο Κιμούλης το 2001 που είχε τονίσει για παράδειγμα την κορύφωση της ύβρεως του Κρέοντα όταν κατηγορεί και επιτίθεται στον Τειρεσία, ή όταν είχε τονίσει με εύρημα τη στιγμή που η Αντιγόνη λέει στον Κρέοντα το πασίγνωστο "Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν" αλλά και αρκετά αλλα σημαντικά σημεία. Μακάρι λοιπόν η παράσταση του Oγιέν να είναι κάτι ανάλογο, αλλά θα είναι δύσκολο πάντως. Οπωσδήποτε θέλουμε να τη δούμε και είναι από τις πολύ αναμενόμενες.
21/8/26, 22/8/26 Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος – Αστέριος Πελτέκης Αριστοφάνη Λυσιστράτη
Ένας ακόμα αντιπολεμικός Αριστοφάνης είναι και η
παράσταση του ΚΘΒΕ. Παρ´όλο που ο σκηνοθέτης δεν έχει δοκιμαστεί αρκετά σε
Επιδαύριες παραστάσεις όμως η υπογραφή
του Κρατικού Θέατρου Βορείου Ελλάδας εγγυάται ότι θα είναι μία πολύ καλή
παράσταση και μέσα στο πνεύμα του Αριστοφάνη. Απλά δεν είμαστε σίγουροι αν
πράγματι θα είναι εξαιρετική όπως αρκετά συχνα συμβαίνει με τις παραστάσεις του
ΚΘΒΕ ή θα είναι απλώς πολύ καλή. Και αναμένουμε ανάμεσα στα άλλα να δούμε και την
ερμηνεία του Κώστα Σάντα με την ιδιαίτερη φωνητική και εκφραστική χροιά.
28/6/26, 29/8/26 Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου – Θωμάς Μοσχόπουλος Ευριπίδη Ίων
Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου αυτή τη
φορά φέρνει μία πολιτική παράσταση του Ευριπίδη με πολιτικοστρατιωτικούς στόχους
για την εποχή που γράφεται. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος είναι σκηνοθέτης που έχει δώσει
ενδιαφέρουσες παραστάσεις στην Επίδαυρο και θυμόμαστε με ιδιαίτερα θετική
αίσθηση την Ιφιγένεια εν Ταύροις. Αυτήν την παράσταση ο σκηνοθέτης τη
χαρακτηρίζει σαν ένα αινιγματικό έργο που δεν είναι μία καθαρή τραγωδία. Άποψή
μας είναι ότι σε αυτό το έργο δεν υπάρχει το κωμικό στοιχείο που γενικά δεν
υπάρχει στις τραγωδίες του Ευριπίδη για κάποιες από τις οποίες η ειρωνεία
εκλαμβάνεται ως κωμικό στοιχείο ιδιαίτερα στην Ελένη. Εδώ δεν υπάρχει ούτε καν
το ειρωνικό στοιχείο που συνήθως κάποιοι σκηνοθέτες το εκφράζουν ιδιαίτερα στην
εμφάνιση των από μηχανής θεών με επιχείρημα πως ο χορός δεν τους αναγνωρίζει ως
θεούς. Αυτό όμως συμβαίνει γιατί οι περισσότεροι δεν προσέχουν πώς από το ίδιο
το κείμενο αναφέρεται πως η θεοί εμφανίζονται αντίληοι και όταν κάποιος είναι
στην αντιλιά είναι δύσκολο ακόμη και να τον δεις και αυτή είναι η αιτία που δεν
τους αναγνωρίζουν και όχι κάποια κωμικά στοιχεία και θυμόμαστε το λάθος της κάποιας
σκηνοθεσίας που τους παρουσίασε κάποτε
σαν μεθυσμένους. Έχουμε όμως θετικές
προσδοκίες για την παράσταση με κύριο ερωτηματικό τις ερμηνείες των
ηθοποιών.